Door gebruik te maken van deze website gaat u akkoord met de cookies voor Google-advertenties. Meer info.

 
 

 

St-AB.nl

 

 

 
                 

 
vorige

 

 
JURISPRUDENTIE   ---   AAW
x
LJN:
x
ZB2889
Instantie:xxxxxxx Centrale Raad van Beroep
Datum uitspraak: 17-08-1993
Soort procedure: hoger beroep
Bron: Rechtspraak.nl
Essentie: Maatmanloon; wijziging in de jurisprudentie. Nu betrokkene na het intreden van de arbeidsongeschiktheid zijn werkzaamheden in zijn eigen bedrijf heeft voortgezet en daarmee inkomsten ontving die, gelet op het voor hem vastgestelde arbeidsongeschiktheidspercentage, meer bedroegen dan evenredig was aan zijn nog bestaande arbeidsgeschiktheid en de bedrijfsvereniging terecht heeft aangenomen dat er in casu geen reden bestond de arbeidsongeschiktheidsuitkering te herzien of in te trekken, heeft de bedrijfsvereniging naar het oordeel van de CRvB terecht ten aanzien van betrokkene toepassing gegeven aan het bepaalde in artikel 34 van de AAW.
 
 
 

 

 
Uitspraak AAW 1991/362




U I T S P R A A K




in het geding tussen:

het bestuur van de Bedrijfsvereniging voor de Bouwnijverheid, eiser,

en

A., wonende te B., gedaagde.




I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING


Eiser is op bij aanvullend beroepschrift aangegeven gronden in hoger beroep gekomen van een door de voormalige Raad van Beroep te Groningen onder dagtekening 13 juni 1991 tussen partijen gegeven uitspraak, waarnaar hierbij wordt verwezen.

Het geding is behandeld ter terechtzitting van de Raad op 20 juli 1993, waar voor eiser is verschenen mr. M.H.A.H. Smitshuysen, werkzaam bij de Stichting Sociaal Fonds Bouwnijverheid, terwijl gedaagde niet is verschenen.




II. MOTIVERING


Gedaagde was van 1972 tot 1 januari 1986 werkzaam als rietdekker in loondienst. Aansluitend ontving hij een uitkering ingevolge de Werkloosheidswet. Vanaf 1 april 1986 was hij als zelfstandig rietdekker werkzaam. Over de eerste boekperiode van 1 april 1986 tot en met 31 december 1986 behaalde hij een nettowinst van f 54.730,-. Over de (met de kalenderjaren samenvallende) boekjaren 1987 en 1988 bedroeg de nettowinst respectievelijk f 62.601,- en f 79.905,-.

Gedaagde heeft op 8 maart 1988 eisers bedrijfsvereniging verzocht hem in aanmerking te brengen voor een uitkering ingevolge de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW).

Bij de bestreden beslissing van 6 februari 1990 heeft eiser gedaagde met ingang van 29 april 1988 de gevraagde uitkering toegekend, berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 25 tot 35%. Voorts besloot eiser die uitkering met toepassing van artikel 34 van de AAW ingaande 29 april 1988 niet uit te betalen, omdat gedaagdes inkomsten gemiddeld per dag, berekend op basis van de winst meer bedroegen dan de AAW-grondslag van f 91,74 per dag.

De eerste rechter heeft deze beslissing vernietigd op grond van de volgende overwegingen:
"De Raad dient te beoordelen of verweerder terecht in de bestreden beslissing heeft bepaald dat klagers inkomen ingevolge art. 34 AAW op zijn uitkering in mindering wordt gebracht wat resulteert in het niet uitbetalen van de uitkering aangezien de inkomsten per dag meer bedragen dan de AAW-grondslag van f 91,74 per dag. Klager heeft ter zitting verklaard geen bezwaren te hebben tegen de vaststelling van zijn arbeidsongeschiktheidspercentage op 32,5, doch dat zijn bezwaren zich richten tegen de toepassing van art. 34 AAW en tegen de berekeningswijze van het inkomen dat hij met zijn rietdekkersbedrijf verdient. Verweerder heeft het maatmanloon vastgesteld door het inkomen over 1986 op jaarbasis te berekenen en vervolgens te indexeren naar 1988 en die inkomsten te vergelijken met de inkomsten in de jaren na 1986. Klager is van mening dat dit niet correct is aangezien een startend bedrijf een aanloopfase nodig heeft waarbij nog geen definitieve inkomsten kunnen worden vastgesteld. Gelet op het feit dat het algemeen gebruikelijk en in de jurisprudentie geaccepteerd is om bij zelfstandigen het maatmanloon te berekenen over een periode van 3 jaren waarbij het inkomen over die jaren wordt gemiddeld, is de Raad van mening dat verweerder door alleen de inkomsten over 1986 als maatmanloon te nemen - terwijl klager net gestart was in dat jaar zodat niet verwacht kon worden dat het hier om een definitief inkomen ging - het bestreden besluit niet voldoende zorgvuldig heeft voorbereid. Hieraan doet niet af dat - zoals door verweerder ter zitting naar voren is gebracht - toen de bestreden beslissing werd genomen het inmiddels 1988 was en gelet op de toen inmiddels bekende cijfers over 1987 het inkomen van 1986 geen slecht uitgangspunt leek. De Raad is van mening dat klager een langere aanlooptijd had moeten worden gegund alvorens tot toepassing van artikel 34 AAW over te gaan. Gelet op het vorenstaande kan de bestreden beslissing niet in stand blijven."

Eiser houdt in hoger beroep vol dat op juiste wijze toepassing is gegeven aan artikel 34 van de AAW. Blijkens de gedingstukken is daarbij voor de berekening van de in aanmerking te nemen inkomsten uit arbeid als uitgangspunt genomen de nettowinst over 1986. Het maatmaninkomen is berekend door de over de periode van 1 april 1986 tot en met 31 december 1986 behaalde nettowinst als volgt om te rekenen naar een jaarbedrag: (f 54.730,- : 9) x 12 = f 72.973,-. Ge´ndexeerd naar 1988 levert dit een maatmaninkomen op van f 73.507,-.

De Raad, zich beperkend tot dit punt van geschil, overweegt het volgende.

In zijn jurisprudentie heeft de Raad de in het aanvullend beroepschrift vermelde regel ontwikkeld dat bij de bepaling van het maatmaninkomen van een zelfstandige aan de hand van diens bedrijfsinkomen in het verleden moet worden uitgegaan van het gemiddelde over een tijdvak van een aantal (bijvoorbeeld drie) jaren, indien het inkomen over het jaar voorafgaande aan het intreden van de arbeidsongeschiktheid, gezien het inkomen over de voorgaande jaren, tot een kennelijk onjuiste maatstaf zou leiden. De Raad is thans van oordeel dat die regel in zoverre moet worden gewijzigd dat voor de gevallen waarin dat praktisch mogelijk is, bij de bepaling van het maatmaninkomen van een zelfstandige steeds als uitgangspunt dient te gelden de door de fiscus aanvaarde nettowinst over de laatste drie boekjaren voor het intreden van de arbeidsongeschiktheid. Daarmee worden vaak achteraf gevoerde discussies over de min of meer arbitraire vraag of in een bepaald geval de nettowinst over een, twee, drie of vier jaren voorafgaande aan de arbeidsongeschiktheid tot uitgangspunt moet worden genomen, in het vervolg vermeden. In zijn uitspraak van 6 april 1993, gewezen in een geding geregistreerd onder nummer AAW 1991/19 waarbij ook eiser partij was, heeft de Raad reeds tot uitdrukking gebracht dat die winstcijfers over de laatste drie boekjaren eerst afzonderlijk ge´ndexeerd moeten worden naar de in geding zijnde datum. Het maatmaninkomen wordt dan gevonden door de som van de ge´ndexeerde winstcijfers over die jaren door het getal drie te delen.

In situaties waarin de zelfstandige in de loop van het derde boekjaar van het bestaan van zijn onderneming arbeidsongeschikt is geworden is het naar 's Raads oordeel niet juist om voor de vaststelling van het maatmaninkomen mede inkomensgegevens uit het bedrijf van de betrokken verzekerde in aanmerking te nemen die betrekking hebben op de periode na het intreden van de arbeidsongeschiktheid. Bij gebreke aan winstcijfers van de betrokken onderneming over een langere periode voorafgaande aan het intreden van de arbeidsongeschiktheid zal de bedrijfsvereniging alsdan de door de fiscus aanvaarde winst over de twee voltooide boekjaren tot uitgangspunt hebben te nemen. Het maatmaninkomen wordt dan gevonden door de winstcijfers over de twee voltooide boekjaren afzonderlijk te indexeren naar de in geding zijnde datum en de som van de ge´ndexeerde winstcijfers door het getal twee te delen. In gevallen waarin de zelfstandige in de loop van het tweede boekjaar van het bestaan van zijn onderneming arbeidsongeschikt is geworden acht de Raad het - in het verlengde van het zojuist overwogene - verantwoord om de door de fiscus aanvaarde winst over de eerste voltooide boekperiode (bij een gebroken boekjaar omgerekend tot een jaarbedrag) tot uitgangspunt te nemen en deze te indexeren naar de in geding zijnde datum.

In gevallen waarin de zelfstandige in de loop van het eerste boekjaar van het bestaan van zijn onderneming arbeidsongeschikt is geworden, zal eerst nagegaan moeten worden welk nettoresultaat is behaald in de periode voorafgaand aan het intreden van de arbeidsongeschiktheid; het alsdan gevonden bedrag zal moeten worden herleid tot een jaarbedrag en vervolgens ge´ndexeerd moeten worden naar de in geding zijnde datum.

Bij het vorenstaande tekent de Raad aan dat de vaststelling van het maatmaninkomen met hantering van de hiervoor uiteengezette criteria er toe kan leiden dat het maatmaninkomen onder het niveau van het wettelijk minimumloon komt te liggen. Heeft de betrokken verzekerde voor het intreden van de arbeidsongeschiktheid in een voor zijn beroep normaal te achten duur arbeid verricht, dan zal het maatmaninkomen echter op grond van het eerste lid van artikel 2 van het Koninklijk besluit van 28 april 1980, Stb. 264, moeten worden gesteld op ten minste 107,5% van het bedrag, dat voor een werknemer van dezelfde leeftijd geldt als minimumloon krachtens de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag. Heeft de betrokkene voor het intreden van de arbeidsongeschiktheid niet in een voor zijn beroep normaal te achten duur arbeid verricht, dan zal het maatmaninkomen op grond van het tweede lid van genoemd artikel moeten worden gesteld op een naar evenredigheid van de arbeidsduur bepaald gedeelte van ten minste 107,5% van laatstbedoeld bedrag.

In het voorgaande ligt besloten dat eiser op het punt van de vaststelling van het maatmaninkomen van gedaagde, die onbetwist op 1 mei 1987 (gedeeltelijk) arbeidsongeschikt is geworden, over voldoende gegevens beschikte en dat maatmaninkomen op juiste wijze heeft berekend. Nu gedaagde na het intreden van de arbeidsongeschiktheid zijn werkzaamheden in zijn eigen bedrijf heeft voortgezet en daarmee inkomsten ontving die, gelet op het voor hem vastgestelde arbeidsongeschiktheidspercentage, meer bedroegen dan evenredig was aan zijn nog bestaande arbeidsgeschiktheid en eiser terecht heeft aangenomen, dat er in casu geen reden bestond de arbeidsongeschiktheidsuitkering te herzien of in te trekken, heeft eiser naar het oordeel van de Raad terecht ten aanzien van gedaagde toepassing gegeven aan het bepaalde in artikel 34 van de AAW.

De Raad heeft voorts geen aanleiding gevonden om eisers beslissing gedaagdes uitkering ingaande 29 april 1988 op nihil te stellen, voor onjuist te houden.

Uit het vorenstaande volgt dat de bestreden beslissing ten onrechte door de eerste rechter is vernietigd, zodat als volgt moet worden beslist.




III. BESLISSING


De Centrale Raad van Beroep;

Recht doende:

Vernietigt de aangevallen uitspraak;
Verklaart het inleidend beroep alsnog ongegrond.

Aldus gegeven door mr. K.J.S. Spaas als voorzitter en mr. G.A.J. van den Hurk en prof. mr. R.M. van Male als leden, in tegenwoordigheid van B.C. Rog als griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 17 augustus 1993 door voornoemde voorzitter, in tegenwoordigheid van voornoemde griffier.

(get.) K.J.S. Spaas.

(get.) B.C. Rog.

 

 

 

 

 

                                          

 

    
 

x

   

home | jurisprudentie | jur. AAW | WAZ | Wajong | WAO | sz-wetten | overige wetten | zoeken | volgende

ę Copyright Stichting Adviesgroep Bestuursrecht. Alle rechten voorbehouden.
x